De laatste twee nachtjes hebben we in Medan geslapen. Op internet geweest
( langzaaaammm..), weer een mall bezocht ( wordt een beetje eentonig he!) en verder niks bijzonders. Zaterdag middag moesten we wachten op de ferry dus hebben we een paar uur in Banda Aceh doorgebracht, maar eigenlijk was het gewoon te heet om een stap te zetten. Een leuk Engels koppel ontmoet on the way en samen gezellig naar Gapang Beach gegaan. Ja, ook samen met Jo! Hij had besloten om nu al mee te gaan ipv begin Juni als de rest ook komt. En wij vinden dat uiteraard heel gezellig!

Het ordinary beachlife op Gapang is eigenlijk onveranderd. De week voordat we weg zijn gegaan veel wind en regen gehad. Erg hoge golven en de zee kwam opeens tot de deur van de dive shop! Een kleine verschuiving van het strand met overal stukken koraal, maar verder geen grote schade. Op dit moment zitten we juist weer erg te springen om water; het is erg heet en droog en het water in de putten is zo goed als op. Ook moest er water uit put gepompt worden doordat er zeewater in gelopen was. Dit betekent ( weer) geen water! In ieder geval op het laatste stuk van het strand waar onze bungalow zit..natuurlijk. Maar goed, vanavond maar weer een regendansje doen, of een regendrankje!

We hebben ook nog een leuk feestje gehad op het strand voor Flo en Ton hun verjaardagen. Lekker zelf gekookt en samen gegeten en daarna natuurlijk gedanst en gedronken!! Was een succes! De alcohol toevoer is trouwens erg goed de laatste tijd
( alcohol is illegaal in Aceh, dus moet vanuit de achterkamers van bepaalde winkels naar pulau Weh ‘ gesmokkeld’ worden, weet niet of we het daar al over gehad hadden) Maar op dit moment geen gebrek aan wijn, bier en Gin-Tonics! We hebben ook op dit moment een leuke, gezellige groep waar niemand vies is van een alcoholische versnapering, dus dat komt goed uit!
Verder ook nog wat vervelend nieuws ; een van onze puppies is vorige week overleden..Kopi en Susu zijn tien weken geleden geboren ( toen we op eerste visarun gingen) en zijn de enige overgebleven van vijf. Kopi zou eigenlijk ook weg gaan naar het dorp, maar hij mocht uiteindelijk toch blijven omdat ie veel te lief was. Iedereen was gek op hem. Hij durfde nog niet zo veel als zijn broer, maar de ochtend dat we naar de ferrie gingen liep hij helemaal mee naar de auto, en dat zeiden we nog tegen elkaar! Vervolgens zat ie onder de auto zonder dat we het wisten en is hij overreden door onze eigen auto. Heel bizar en heel verdrietig! Hij heeft gelukkig niet lang geleden en hij is begraven door mama jungle die er ook bij was. Hij was voor mij (Thessa) echt mijn eerste huisdier, dus heb er wel even echt verdriet om gehad. Gelukkig is Susu er nog, maar dat is echt een dondersteen. De foto’s van de puppies zijn al wat ouder, maar des te liever!

Mette, een vriendin van hier, gaat over twee weken trouwen met Danu. Ze kennen elkaar al een tijd en gister zijn we naar Mette’s ceremonie om Moslim te worden gegaan ( hoe zeg je dat?) . Dit vond plaats in de Syahria office. De Syahria wet is de moslim wet. Deze wet bepaald dus waar men zich binnen het geloof aan moet houden. In Banda Aceh wordt deze wet zeer streng nageleefd en wordt er ook af en toe een Syahria police op pad gestuurd om te kijken of de wet wel echt door de burgers wordt nageleefd. Dit houdt in geen handen vast houden als er niet getrouwd is, het dragen van hoofddoek, het drinken van alcohol etc. Als iemand de wet over treedt staan daar wat zweepslagen tegenover….
Dit is de straf volgens de Syahria wet.
Dit gebeurt overigens ook in andere landen, want de wet geldt niet alleen in Indonesie.
Maar goed, als een Westers iemand hier wil trouwen met een Indonesier in Aceh dat moet hij of zij dus ook het geloof aan nemen. Dit moet, nadat het trouwen eigenlijk ook al ‘moet’ , want het ‘samenwonen’ zoals in Nederland bijvoorbeeld mag hier niet. Gisteren is Mette dus Moslim geworden en dit vond plaats in een ruimte samen met de officials, de familie en vrienden. Het belangrijkste is het oplezen van een aantal regels waarin in staat dat de persoon in kwestie niet gedwongen wordt tot het aannemen van het geloof en dat de beslissing dus vanuit het hart komt…..
En daarna moet een bepaalde regel in het Arabisch opgezegd ( Ik geloof in een (1) god, zijn naam is Allah en Mohammed zijn enige profeet ) worden en wordt de persoon gezegend met sticky rijst en een soort van papje (?). Er wordt ook geld geschonken dat later aan ‘ de armen’ wordt gegeven samen met ook rijst. Dit geldt ook als een zegen. Het was erg interessant om mee te maken en we wachten nu af tot de bruiloft…want inmiddels zijn we alweer twee weken verder. Even niet verder geschreven, maar we maken het nu even af!

We gaan alweer onze laatste twee weken in op het eiland….en het is al een week slecht weer..haha. Erg veel regen en een heftige storm gehad. Ons dak lekt en er waren een hoop omgevallen bomen. Het project gaan we waarschijnlijk niet af krijgen, ons geld is bijna op, maar we hebben het gezellig met Joel en kijken er erg naar uit om de rest van onze vrienden hier, begin Juni, te verwelkomen! Verder heb ik samen met Flo twee hele mooie duiken gemaakt en heeft hij bewezen een hele goede divemaster te zijn geworden en daar ben ik heel trots op!
We blijven nog tot ongeveer 15 Juni op het eiland en daarna hebben we nog twee weken de tijd om wat dingen te gaan zien op Sumatra. En daar hebben we uiteraard ook erg veel zin! We houden jullie op de hoogte!

Veel liefs Thes en Flo

Enne…weer lekker veel reageren he….!!

Zoals velen weten hadden we het plan om op het eiland ook wat vrijwillgerswerk te gaan doen, omdat we wisten dat we naar een door de Tsunami getroffen gebied zouden gaan. Vanuit Nederland was het niet makkelijk om iets of iemand te vinden die ons aan iets zou kunnen helpen, maar gelukkig is dat toch nog helemaal goed gekomen.

De eerste week hier zijn we in contact gekomen met een Nederlandse vrouw ( al woont ze al meer dan 30 jaar in Amerika), Diny, die meteen na de Tsunami hier aan de slag is gegaan. Toen wij hier aankwamen was ze dus al een jaar bezig en zat haar tijd er bijna op. Ik (Thessa) ben meteen een van de eerste dagen met haar mee gegaan om een huis van een oude vrouw, vol modder en water, leeg te scheppen. Toen werd het wel duidelijk dat we waarschijnlijk wel iets konden betekenen…
De modder en water was overigens (duh, haha) niet de oorzaak van de tsunami, maar wel van hele heftige regen die landslides veroorzaken. Het was toen nog regenseizoen hier. En dat betekent niet een buitje, maar soms dagen achtereen dat de regen met bakken uit de hemel komt vallen.
Het havenplaatsje, Balohan, ook geraakt door de tsunami, kon dus voor de tweede keer in een jaar alles weer opnieuw gaan herstellen! Gelukkig is er nu sinds kort een drainsystem aangelegd door het Rode Kruis Duitsland en zal het dorpje dus voortaan droogblijven bij hevige regen!

De week erna zijn Floris en ik met Diny rond het eiland gegaan om mensen te bezoeken die operaties hadden gehad. ( Een voorbeeld : een vrouw die blind was en haar dochtertje van drie nog nooit had gezien. Door de operatie kan ze dit nu wel). Ook zijn we langs wat kampen gegaan om onder andere brillen te bezorgen en hield Diny een mobiele kliniek. Zij heeft een medische achtergrond en ze kon dus op verschillende plekken steeds een mobiele kliniek houden, zodat de mensen een gratis consult en medicijnen konden krijgen.
Diny heeft veel dingen samen met Katie en Ali van ‘ Children of Sumatra’gerealiseerd. Zij zijn samen met anderen (locale) vrijwilligers het hele afgelopen jaar keihard bezig geweest op het eiland. Children of Sumatra (link: www.childrenofsumatra.org) is al acht jaar actief en is begonnen met het geven van operaties aan kinderen met hazelippen. Maar ook andere kinderen komen in aanmerking voor een operatie als ze dat nodig hebben. Na de tsunami is het werk van Children of Sumatra uiteraard niet meer alleen gericht geweest op kinderen en operaties.

Een van de laatste dagen van Diny’s verblijf heeft zij ons ook voor gesteld aan de tailors waar ze mee werkten voor een schooluniformen project voor tsunami kinderen. Dit project heeft er voor gezorgd dat alle slachtoffertjes van de tsunami nieuwe schooluniformen hebben gekregen. Dit project was nog niet klaar, en dus vroeg Diny ns dit af te maken en eventueel een ander project te gaan organiseren. In overleg met Katie hebben we toen besloten om ook schooluniformen voor de weeskinderen te maken. Weeskinderen zijn hier kinderen zonder ouders en kinderen waarvan de vader is overleden. In de Indonesische cultuur houdt dit vaak in dat er geen inkomen meer is voor het gezin omdat vrouwen vaak niet werken.
We hebben eerst het oude project afgemaakt en dit hield in; het controleren en betalen van de tailors, bezorgen van de uniformen etc. Daarna zijn we begonnen met het nieuwe project. We zijn voornamelijk eerst bezig geweest met het verzamelen van gegevens, een database aanmaken en langs de dorpshoofden gaan om erachter te komen welke scholen de kinderen opzaten. Daarna zijn de tailors de kinderen gaan opmeten, hebben we die gegevens verzameld en uitgezocht hoeveel materiaal we nodig hebben, zijn we naar Banda Aceh gegaan om te ‘shoppen’ voor prijzen e.d. en hebben we nu vorige week al het materiaal gekocht en opgehaald en naar het eiland ‘verscheept’. Nu kunnen de tailors eindelijk beginnen!
Voor het project werken we samen met Iwan, een Indonesische jongen. Hij werkte ook al samen met Diny en nu dan met ons. Hij vertaald alles voor ons en helpt verder ook mee. Hij krijgt hier natuurlijk wel iets voor betaald, maar hij vindt het vooral leuk en het is voor hem een hele goede manier om beter Engels te leren spreken. Hij is studeert voor Engels leraar en geeft nu ook al les. Hij is van dezelfde leeftijd, dus we hebben ook veel lol. Echt een gouden jongen!

Het hele proces heeft dus bij elkaar zo’n drie maanden geduurd. Er zijn zoveel kleine en grote dingen waar je tegen aan loopt, die het werkproces soms erg vertragen. De kunst is om je er gewoon aan aan te passen in plaats van er tegen in te gaan werken en je er te gaan storen. Maar dit laatste is vaak moeilijk, want we komen natuurlijk uit een extreem goed gerganiseerde en geregelde maatschappij. We hebben zo goed als allemaal thuis een computer met internet en een printer, allemaal een mobiele telefoon, een goed wegen- en transportnet en zijn allemaal gewend om hard en op tijd te werken. Het klinkt cliche, maar tijdens het werken hier kom je tot het besef wat we allemaal hebben en dat dat eigenlijk niet vanzelfsprekend is. Het internet is hier niet goedkoop en bijna niemand, ook in de kantoren, heeft een computer, een telefoontje plegen is kostbaar, er geen openbaar vervoer, dus je bent afhankelijk van anderen die wel een auto of brommer hebben en het is warm; het werktempo ligt daarom veel lager en het Indonesische volk is sowieso niet vies van alles rustig aan doen. En kom je bij een dorpshoofd om de data op te halen over de weeskinderen, dan hebben ze vaak nog geen zin gehad om het te doen en beginnen ze er pas rustig mee als jij er bent om het op te halen! En dan zeg ik nogmaals rustig. Het vergt dus een hoop geduld en aanpassingsvermogen, wat niet een twee drie in je systeem zit.
Dit zijn een aantal voorbeelden, die duidelijk maken hoe moeilijk het is is om hier te werken en dan doel ik nogmaals op alle hulporganisaties die hier al meer dan een jaar bezig zijn. Ook een groot frustratiepunt is de taal. Het is ongelovelijk lastig om je niet zelf verstaanbaar te kunnen maken en afhankelijk te zijn van een vertaler. Je weet
(wel zeker) dat jou woorden nooit precies helemaal goed overkomen. De volgende keer dus vloeiend de taal leren spreken, als je het ons vraagt. Wat ook enigzins jammer is dat ons project nou niet echt grote zoden aan de dijk zet. Er is niet een groot resultaat en veel dankbaarheid. Het gaat natuurlijk om scholieren die uiteraard liever geld krijgen voor leukere dingen! Het is iets heel anders dan een huis bouwen of een put graven. Dit is eigenlijk een kleine impressie, hoe het hier er aan toe gaat. Ik kan nog wel een groter betoog schrijven, maar dat bespaar ik jullie,haha.

Voor de rest probeer ik, Thessa, nog soms mijn steentje bij te dragen door wat andere dingetjes te doen voor Katie of op het strand en is Flo natuurlijk nog steeds erg druk met werken in de dive shop.
We gaan de laatste vier weken alweer in en hopen erg dat we het project in die tijd kunnen afronden..maar we zullen het zien en houden jullie op de hoogte!

Veel liefs!

Vanuit Penang zijn we in alle vroegte vertrokken richting Ko Lanta, in die vreselijke minibusjes, die overal door Thailand opereren en deel uit maken van een groot netwerk. Ik weet niet wat Flo er precies van denkt, maar als je het mij vraagt vreselijk; met minimaal 10 man in zo’n klein, zwetend busje, uren lang, met airco die niet werkt, maar de ramen kunnen ook vaak niet open, in elke stad wordt je ergens gedumpt bij een een of andere traveloffice, om dan vervolgens nooit te weten hoe laat je weer vertrekt ( geen Thai die je dat ooit zou vertellen) , zodat je nooit weet of je nu dan misschien eindelijk iets te eten of drinken kan kopen ( meestal doe je dat dus ook niet), uitgehongerd de reis vervolgen naar het volgende tussenstation en dan moet je ook nog eens zo’n domme sticker met je bestemming op je t-shirt plakken. Jezus, echt een ‘stomme’ manier van reizen. Maar goed, wat wil je met die gingantische stroom toeristen; we kunnen we de Thai daarom eigenlijk alleen maar prijzen voor dit systeem. Maar genoeg over dat. Aangekomen in Ko Lanta was het even schrikken om te zien dat er zoveel toeristen rond liepen. Dat waren we even niet meer gewend! Meteen doorgereden naar Long Beach en daar stonden onze vrienden al te wachten en het hutje dat ze voor ons hadden gereserveerd. Nou, liegen de stranden van Thailand er echt niet om en waren we wel blij hier nu te zijn. Een prachtig lang (long beach…)strand, veel restaurantjes en gezelligheid. Gezelligheid ( als in kussens, schelpen versieringen, kaarsjes, lampjes etc.) die je weinig in Indonesie terug vindt, helaas. Op Ko Lanta hebben we weinig tot niks gedaan natuurlijk. Lekker op het strand gehangen, spelletjes gespeeld, gegeten en gedronken, een beetje geshopt, gezwommen, een dag met de brommer op pad geweest en so on. De laatste twee nachtjes hebben we op Ko phi phi doorgebracht, wat ook leuk was, maar erg prijzig. Zo als iedereen met een long tail boat de eilanden rond gegaan en Maya Bay ( THE Beach!) bezocht, valt uiteraard tegen, haha. Was verder wel erg mooi allemaal. Verder hebben we de sunset bekeken vanaf de heuvel op het eiland en een vette fire show gezien op het strand. Al met al toch wel een beetje triest gevoel door het vele geld wat we uit moesten geven daar, en wat ons budget dus ver te boven ging, dus we waren niet geheel verdrietig om weer terug te gaan. We hebben nog een nachtje in Penang en Medan doorgebracht en dinsdagochtend de fastferrie weer teruggenomen naar ‘ons’ Weh. Met een tevreden gevoel. We zijn nu weer blij om hier te zijn. Heerlijk rustig en relaxed. We voelen ons dus goed. Flo gaat erg lekker met z’n divemaster course en het project ( sorry, daar echt snel meer over…) neemt ook goede vormen aan en verder gaat alles of juist het ‘niks’ ook heel goed. We denken veel aan jullie en zullen proberen wat warmte en zon te sturen! Heel veel liefs Thes en Flo.xx

Het plan voor de komende tijd is om na KL in Penang een visa aan te vragen dan ongeveer een weekje naar Thailand om Jerremy en Paivi op te zoeken die we op Pulau Weh hebben ontmoet en dan weer langzaam terug naar Indonesie. Maar wie weet wat er allemaal ons pad kruist.

We hebben nog een hoop te schrijven over Pulau Weh, zoals over ons vrijwilligers project en over de dingen die we gedaan hebben, maar dat komt later als we terug zijn op het eiland. Nu even vakantie vieren in onze vakantie.

We zijn trouwens niet bereikbaar aangezien we Indonesie hebben verlaten. SMSen kan wel naar onze nederlandse nummers.

Liefs van ons.

Vanaf de haven in Uleh-leh hebben we de fast ferry genomen naar Pulau Weh. De tocht duurde maar 45 minuten, dus dat viel erg mee. Aangekomen in de haven van Balohan hebben we een minibus genomen naar Gapang Beach. De rit (overigens erg duur, bijna 20 euro, maar dat is hier normaal…al het vervoer is hier duur) duurde een uur (10km), want de wegen zijn hier slechter dan slecht. Gedurende de rit besefte we ons wel aangekomen te zijn op een erg mooi tropisch, bergachtig eiland met heel veel palmbomen, onmisbaar natuurlijk op een tropisch eiland. Aangekomen op Gapang beach hebben we eerst Ton en Marjan gedag gezegd en daarna zijn we ingetrokken in kleine, maar fijne bungalow. De eerste dagen was het vooral even onthaasten en rondkijken en zijn we nog gaan kijken op een ander strand met accommdatie; Iboih. Daar vonden we het in eerste instantie leuker, maar voor Flo z’n divemaster cursus was het toch makkelijker om vlak bij de diveshop te zitten. En nu zijn we blij om nog steeds op Gapang beach te wonen. Met Ton en Marjan zijn we naar een andere bungalow aan het einde van het strand gaan kijken. Die ons veel leuker leek, maar die flink opgenapt moest worden. De golf van de Tsunami is hier tot zeven meter hoog binnen gekomen en heeft een hele hoop verwoest, waaronder de hele diveshop van Ton en Marjan, maar ook een hoop accommodatie hier en in Iboih. Een heleboel is gelukkig alweer opgebouwd, ook de diveshop.
Voor de Tsunami zijn er twee jaar amper toeristen op het eiland geweest door de Marshall-law, die werd uitgeroepen vanwege de GAM-oorlog. Toeristen mochten toendertijd maar maximaal twee weken op het eiland blijven. De afgelopen drie jaar heeft het eiland dus bijzonder geleden en is er weinig geld binnengekomen. Nu begint het toerisme weer langzaam op gang te komen en is het dus eigenlijk tijd om nog meer op te bouwen. Onze bungalow had ook een aardige opknapbeurt nodig en nadat we een prijsafspraak hadden gemaakt, kwamen we de volgende dag terug en was de eigenaar met een paar anderen zelf al bezig met schilderen. We hebben toen voor drie maanden vooruit betaald, zodat ze ook de bungalow naast ons konden opknappen en eventueel later ook nog anderen.
Onze bungalow heeft een grote make-over ondergaan en ziet er weer tiptop uit nu! Zelf hebben we nog wat dingen binnen geschilderd in een leuk kleurtje, plantjes gezocht en in potjes gezet, water dispenser met water koker gekocht en wat andere dingetjes om er een beetje ons huis(je) van te maken. Alleen dan nog die rat die sinds eergisteren in ons huis bivakeert en die hopelijk morgen dood is, door het door ons geplaatste gif (!). Snelle actie en reactie, hopelijk. We hebben verder trouwens een hele dolle dierenbende in en om het huis, een kleine impressie; gekko’s, rat (dan nu even), kakkerlakken, torren, mieren, mega spinnen en muggen ( echt mega! ) in het huis; koeien, geiten, honden, katten, brulkikkers en apen, mieren en muggen om het huis. En dan ben ik vast nog het een en ander vergeten en sommige heb ik ook (nog) niet gezien. Ik hoop niet dat we nu iemand bang hebben gemaakt (…), maar het gekke is; je went er gewoon aan…behalve aan die rat dan..:). Oja, nog een klein minpuntje van de bungalow; we hebben (nog) geen water!(haha) We do it Indonesian style! Beneden bij het strand is een put en daar halen we om de zoveel tijd (moet best vaak eigenlijk) loeizware jerrycans met water uit om die dan vervolgens 25 meter omhoog (!) de trap (sort of) op te zeulen…Maar eerlijk gezegd voelt het best wel goed hoor om iets te doen voor je water..echt..We wassen ook bij de put en als je dan zo samen zit met een paar anderen, tussen de onderbroeken, gezellig keuvelend, dan realiseer je je dat ook dit helemaal geen onprettige bezigheid is, maar juist een hele sociale en rustgevende. Ander puntje is wel dat waarschijnlijk over twee maanden de put leeg (droog; geen regen meer) is en wat dan…?? We hopen dat er tegen die tijd iets is aangelegd voor het water…een pomp met slang naar ons huisje, vanuit iets waar nog wel water is. Jullie zullen nu wel denken ; arme Thes, arme Flo, maar we kunnen altijd nog douchen bij de duikshop en onze toilet doorspoelen met zeewater!

Tot zover genoeg over de bungalow. Foto’s zijn bijgeloten voor een impressie. De volgende keer zullen we meer vertellen over onze bezigheden hier, maar we lopen , net als dit land, nog wat achter op alles en anders wordt het ook weer zo’n lang verhaal. Maar we hebben het goed hier; zon, zee , strand, prachtige omgeving, mooi duiken, (vrijwilligers) werk, leuke mensen en elkaar. Alleen de voedsel toevoer (variatie ook) is matig, als je hier zes maanden zal zijn , maar daar werken we aan.
We denken aan jullie en schrijven gauw weer! Veel liefs van ons!

Bandung is een drukkke stad en oogt ook niet zo leuk eigenlijk. De eerste dag zijn we meteen op het internet gegaan (zoals in het vorige stuk te lezen) en verder weinig ondernomen. ‘S avonds was het een beetje zoeken naar een geschikte plek om te eten en zodoende kwamen terecht in een Indonesisch-Chinees vegetarisch (?) restaurant met hele lieve mensen die eigenlijk geen woord Engels spraken. Wel was er een neef die Duits sprak , dus het Indonesisch werd vertaald naar het Duits en ons half Engels-Duits, jullie begrijpen dat dit allemaal erg verwarrend en vermoeiend was. En we zijn daar dus eigenlijk ook niet meer terug gegaan.

De volgende dag zijn we in een shopping paradise per ongeluk terecht gekomen en dat was cool. We hebben allebei wat t-shirts gekocht en heerlijk gegeten. In Java moet je toch ook goed letten op je kleding en aangezien Thessa maar twee shirtjes met mouwtjes mee heeft en Flo gewoon bijna geen kleding was het toch wel handig om wat te kopen. Na onze gezellige shopmiddag zijn we nog wat rond gaan wandelen langs de immense (grootste) moskee van de stad en door wat straten waar we uiteindelijk in het Amsterdam Café terecht kwamen. We konden het natuurlijk toch niet laten om hier naar binnen te gaan. En omdat Flo een lekker biertje nam kon ik het toch ook niet laten om een lekker Australische wit wijntje te drinken. Op de foto kunnen jullie zien dat we daar blij mee waren. En dan ben je pas twee weken weg…Overigens was het café niet echt gezellig hoor. Er was een andere man met twee meisjes die , een beetje al hangend aan de bar , karaoke aan het zingen waren. We zijn dus ook niet echt lang blijven hangen.

De 11de januari is een feestdag voor de moslims omdat dan de mensen terug komen die naar Mekka zijn geweest…en dat hebben we geweten. Niet zozeer door een feestelijke stemming, maar door het ongelovelijke gebler door de speakers van de moskee. Deze gebeden of oproepen beginnen dagelijks rond 4.00u in de ochtend en dan nog vijf keer op de dag. Dit klinkt al erg maar het valt best mee. Soms klinkt het best mooi ofzo en je wordt er niet altijd wakker van. Maar deze avond en nacht was het echt afschuwelijk. Verschillende kinderen en mannen schreeuwde door de microfoon, een steeds dezelfde tekst, echt indoctrinerend. En daar word je dan wakker van midden in de nacht. Gelukkig hebben we oordopjes mee, echt wel belangrijk als je reist. Maar goed, niet echt een vrolijke nacht dus. De volgende dag zijn we gezellig met de ankot naar een plaatsje genaamd Maribaya gegaan. Een Angkotis een klein busje dat fungeert als vorm van openbaar vervoer, waar iedereen overal kan in –en uitstappen en waar een iemand in rijdt en waar een ander iemand er half uithangt en al schreeuwend mensen probeert mee te krijgen. Erg grappig en gezellig en elke weer een belevenis. Deze ankots, in verschillende regio’s hebben ze overigens andere namen, rijden ook langere afstanden en daar doe je dan ook heel lang over. In Maribaya aangekomen zijn we eerst wat gaan eten en hebben we de waterval bekeken. Dit plaatsje heeft ook hotsprings maar die zagen er niet zo lekker uit. Grappig is dat je meestal eerst moet betalen om het plaatsje in te komen en daarna om bijvoorbeeld de waterval te zien en ga zo maar door. Het zijn geen astronomische bedragen, maar toch, het tikt wel aan en je vraagt je af waarom. Vanaf Maribaya hebben we een mooie wandeling gemaakt door de jungle en ja… meteen onze eerste slang gezien. Hij was lang, maar verder heel klein. Toch wel even schrikken voor Thessa, maar Flo was erg blij. We hebben meer dan uur gelopen en uiteindelijk aangekomen bij de Dago Theehuis. Vroeger was dit een thee plantage en thee huis van een Nederlandse familie maar tegenwoordig wordt het gebruikt voor theater en heeft het een lekker en romantisch restaurant met uitzicht over Bandung. Hier hebben we lekker gegeten en vonden we ook een net geboren poesje die erg zielig aan het schreeuwen was voor melk. We hebben toch besloten het katje niet mee te nemen, want hij was nog zo klein en je moet er wel goed voor kunnen zorgen en met dat reizen en vliegen hadden we dat denken we niet gered. Al was het wel erg rot om het achter te laten.

De volgende dag hebben we een grote krater bezocht. De Tangkuban Prahu ligt 30 km van Bandung en is erg impressive, zeker als je zoiets nog nooit gezien hebt. Er komen best wat toeristen en daarom zijn er best veel souvenirs kraampjes en warungs ( eettentjes), maar wij zijn om de hele krater heen gelopen. En dan merk je daar niks van. Je loopt op een hoogte van 2076 km en de wandeling (klim) was ongeveer 5 km. Heel erg cool en mooi om te doen. Na deze wandeling hebben we een lift (erg ongewoon hier) gekregen naar beneden. Van een familie uit Jakarta, de auto zat vol, maar drie meer op de tweede achterbank en wij en oma op de andere bank, ging volgens hen prima. Erg lachen. Vanuit het NP hebben we weer een ankot genomen naar Ciater waar we vervolgens heerlijk hebben gebaden in de twee hotsprings. Helaas begon het al snel heel hard te gieten en was het tijd om te gaan. Het duurde even voor we een busje terug gevonden hadden en met wat panne onderweg en een roekeloze chauffeur waren we redelijk op tijd en gelukkig zonder kleerscheuren weer terug in Bandung.

Vrijdag zijn we in de ochtend met de trein naar Jakarta gegaan. De reis duurde ongeveer vier uur en was erg de moeite waard. Echt schitterende rijstvelden de onderweg, echt Indonesie op haar best! Aangekomen in Jakarta zijn we meteen naar Jalan Jaksa gereden, een straat bekend om zijn goedkope hostels, en daar hebben we twee nachtjes in een leuk achteraf hostel geslapen. In Jakarta hebben we weinig gedaan. Lekker gekletst met mensen, gewinkeld, gegeten, geinternet en beiden naar de kapper geweest. Op de weg terug zullen we waarschijnlijk nog wel wat dingen in de stad gaan bekijken, maar we hadden nu weinig zin. Zondag de 15e hebben we met een half uur vertraging (door technisch mankement, altijd fijn) het vliegtuig genomen naar Banda Aceh, via Medan.

Nog een leuke afsluitende anecdote, voordat we het vliegtuig namen liepen we langs de een controle om vanuit daar naar de gate te lopen. Bij de controle vroeg de jongen om ons paspoort, ons ticket en onze departure card. Ik ( thessa) vroeg me nog af waarom, want we bleven immers in het land. Vervolgens liepen de departure hal in op zoek naar de gate. Al snel kwamen we er achter dat we niet juist zaten. Terug naar die jongen en wat bleek: we waren de verkeerde ingang door gegaan en hij dacht dus dat we het land uitgingen en heeft dus doodleuk een grote streep door ons allerheilige visum gezet en een vertrek stempel in ons paspoort. Hij schrok er ook van en heeft wat dingen veranderd en onze departure kaart terug gegeven. Er stond in koeieletters Banda Aceh op ons ticket, maar hij vond ons volgens mij interessanter dan dat. En wij hadden natuurlijk ook beter moeten nadenken. Wel balen, want we krijgen er geheit gezeur mee, maar goed.

Dit was het even voor nu. Een beetje (te) lang verhaal misschien, maar dan kunnen jullie misschien elke dag een stukje lezen,haha. We hopen dat alles goed gaat met jullie, we missen jullie wel natuurlijk en de volgende keer : Pulau Weh!! Zo houden we het spannend he! Veel liefs van ons!

Mochten jullie ons willen bellen:

Op www.televergelijk.nl kan je in hun database zoeken naar de goedkoopste manier van bellen naar elk land in de wereld, dus ook naar Indonesie. Je kan kiezen naar wel land je wil bellen en of je naar vast of mobiel wil bellen.

Als je op deze link klikt ga je naar de website van televergelijk.nl en is er automatisch Indonesie geselecteerd en mobiel bellen. Onderaan staat een lijst met namen van aanbieders en de bijbehorende telefoonnummers en de prijzen met de goedkoopste bovenaan. Je kan elk nummer kiezen alleen de nummers in het rood staan bekend om het niet afbeelden van de juiste prijzen dus die kan je maar beter niet nemen. De prijzen verschillen vaak dus het loont om voor het bellen even op de website te kijken. Als je het nummer belt dan krijg je eerst te horen hoeveel het kost per minuut, dus als het goed is het op de website vermelde bedrag. Daarna moet je de aanwijzingen volgen van de computerstem, waarschijnlijk kan je meteen het te bellen nummer intoetsen : 0062 81 932962558, op deze manier zou je bijvoorbeeld ook Anne kunnen lastigvallen voor mar 10 cent per minuut.

Op het moment dat ik dit schrijf is de prijs bij de goedkoopste aanbieder om naar een Indonesiche mobiel te bellen maar liefst 15 cent, ja u hoort het goed dames en heren maarrr 15 eurocentjes. Dus dat is niet veel, weinig wel te verstaan. Daarbovenop betaal je wel nog de “kosten voor het gebruik van je mobiele telefoon”. Wij verwachten dus onverwachte telefoontjes op onverwachte momenten want dat vinden wij leuk en jullie ook denk ik.

Dag allen,

Kus Flo en Thes.

We zijn nu net aangekomen in Bandung, een grote stad op West-Java. En hier is er internet! Wij zaten daar, waarschijnlijk net als jullie, met smart op te wachten en dat al na een dag of tien! Toch wel een groot gemis soms dat internet. Floris is er trouwens nog wel goed aan toe hoor! De afgelopen dagen hebben we het alweer erg naar onze zin gehad hier. Het is weer erg fijn om hier te zijn. Maar om bij het begin te beginnen; de reis op zich hiernaar toe is erg goed verlopen. Beetje zielig wel zo met z’n tweeen op Abu Dhabi om twaalf uur. Er werd op het vliegveld totaal geen aandacht aan het begin van een nieuw, veelbelovend jaar, besteed. Maar goed, je wilt goedkoop vliegen en eigenlijk waren we het op weg naar Jakarta al lang weer vergeten. Aangekomen in Jakarta hebben we meteen een ticket gekocht naar Aceh en besloten om ipv Jakarta te bezoeken naar het iets rustige Bogor te gaan. De twee uur durende busreis naar Bogor hebben wij in dromenland meegemaakt,want zodra we zaten zijn we out gegaan.. In Bogor aangekomen vonden we snel een goed questhouse. Een redelijke kamer, maar met een breezy dakterras met uitzicht! We zijn in totaal wel dertig uur vanaf Nederland bezig geweest, dus maak je borst maar nat, mensen die in Juni komen!

Dat rustige van Bogor neem ik trouwens terug, want ook hier absolute chaos en drukte in het verkeer. Maar dat is echt Indonesie -eigen en je went er aan. Het grappige aan Bogor ( vroeger heettte het Buitenzorg) is dat er midden een stad een gigantische Botanische tuin( Kebun Raya) is gemaakt. De tuin is in 1817 geopend door de Nederlanders. Er zijn meer dan 15.000 verschillende planten en bomen, waaronder 400 verschillende palmen en er is een orchideeen huis met meer dan 3000 verschillende soorten. De tuin was dan ook erg indrukwekkend en erg fijn om even van de drukte te ontsnappen. We hebben verder in Bogor Pak (meneer) Dase bezocht in zijn Kampung (dorp) . Pak Dase is een wayang poppenmaker. Erg opvallend beroep voor deze man aangezien hij moslim is en dit in dit geloof niet vaak voor komt. Het was erg gezellig bij Pak Dase en we hebben twee mooie poppen bij hem gekocht,

Met twee Nederlandse meisjes hebben we ook een mooie waterval bezocht. Het was een mooie rit er naar toe en Flo heeft lekker gezwommen. Ik niet, want jullie moeten weten dat het op dit moment niet erg warm is hier op Java. Het regent heel veel en het is zeker niet snikheet. En dit alles zette mij niet toe om in het ijskoude water te springen…Maar goed, bij de waterval hebben we veel gekletst met wat Indonesische dames( zie foto’s) en erg gelachen. Als je hier komt moet je je er op instellen dat iedereen met je wilt praten en op de foto wilt. Het is vorm van beleefdheid vanuit de Indonesier om veel te vragen en je doet er goed aan ook veel aan hun te vragen. Verder zijn de foto’s voor hun leuk om thuis te laten zien. Maar we lachen ons dus de meeste tijd helemaal rot! En weten hoe het voelt om beroemd te zijn, haha! In Bogor hebben we het leuk gehad. Veel geslapen, gelezen, gepraat, weer geslapen , gewandeld , gepraat en de lekkerste sate Gambing (geit, beter dan kip) ooit gegeten.

In Bogor hebben we besloten om via de Puncak Pas ( de weg naar Bandung; is een lange weg op 1500mtr hoogte en is bekend omdat het een van de mooiste stukken van West Java laat zien) naar het kleine dorpje Cibodas te gaan, dat halverwege de pas ligt. Cibodas ligt aan de voet van de bergen Gede en Pangrango. De bergen liggen in een National Park en het park staat vooral bekend om zijn vele vogels ( heel veel vogelaars komen daar, mam!) , maar er zijn ook talloze andere dieren en als top of the bill zijn er luipaarden. Helaas konden we nu de trek naar Gunung Gede niet maken door de regen. Maar we hebben een uur gewandeld door de jungle naar drie watervallen. Onderweg veel apen en eekhoorns tegen gekomen. Echt magisch mooi, al dat groen. Er is in Cibodas ook een grote Botanische tuin die we ook hebben bezocht. En verder is het een groot openlucht tuincentrum omdat de mensen oa leven van de verkoop van planten, echt iets voor mij hoor daar!
We hebben geslapen in Fredy’s Homestay. Fredy is een wat oudere man met Nederlandse roots. Hij spreekt perfect Nederlands en zijn zussen wonen daar nog. De kamers waren schoon en je slaapt zo goed als in zijn huis. Zijn vrouw heeft iedere dag voor ons gekookt en ik ben echt onder de indruk van deze familie. Zo warm en gastvrij. Ik ben deze dagen meer over de mensen hier te weten gekomen dan vorige keer in twee maanden. Fredy heeft ons zo veel laten zien en verteld over zijn familie en het leven en we hebben een van zijn zonen, Indra, ontmoet en veel meegepraat. Ik kan er lang over door gaan, maar het was erg indrukwekkend en fijn..ondanks dat het koud was en bijna continu geregent heeft,haha! We hopen eigenlijk eind Juni terug te gaan, om de tocht omhoog te maken en Fredy nog een keer te bezoeken. Maar dat moeten we eerst natuurlijk nog wel bespreken met de mensen die ons komen opzoeken!

Vandaag zijn we vertrokken uit Cipodas om na vier uur hier in Bandung aan te komen. Een heftige reis, maar heel erg mooi. Ja, ook maar vier uren reizen kost hier soms al heel veel energie,haha.We blijven hier nu een paar dagen en dan vertrekken we naar Jakarta met de trein om vanuit daar de 15e naar Banda Aceh te vliegen. Kunnen we daar om te beginnen even opdrogen en opwarmen, haha. Maar goed, dit was het even voor nu. Veel te vertellen, maar ik denk dat dit nu wel even genoeg is. We vermaken ons dus samen prima. We hopen dat alles goed is met jullie. We denken aan jullie hier. En verder heel veel liefs van ons!

Bij deze willen we jullie allemaal bedanken voor ons geslaagde afscheidsfeestje! We vonden het super gezellig dat jullie er allemaal waren en we hebben het erg naar onze zin gehad. Bedankt ook voor jullie lieve kaartjes, cadeautjes en giften. Helemaal te gek! Nog een klein weekje en dan vertrekken we richting de zon! Eerst nog even de laatste dingen doen en mensen zien en dan zaterdag ochtend vroeg de lucht in. We gaan jullie missen en wensen jullie allemaal een spetterend oud en nieuw en begin van 2006 en een heel goed jaar daaropvolgend.

Heel veel liefs Thes en Flo.

Ons verhaal
Ons plan was om voor zes maanden naar Indonesië te gaan, en dan vooral naar Pulau Weh, een eiland voor de kust van Banda Aceh. Wij zijn in eerste instantie uitgegaan van wat er staat op de website van Lumba Lumba Divecenter , een van de twee diving centers op Pulau Weh:

“GOOD NEWS: tourists don’t need any special permit anymore, since the civil emergency status was lifted last May.”

en…

“And Lumba Lumba is fully operational!”

Dit zijn toch twee berichten die sterk de indruk geven dat toeristen gewoon weer welkom zijn in Aceh, dachten wij. Wij naar het consulaat in Amsterdam, wat overigens gaat sluiten per 2 januari, om een visum aan te vragen, krijgen we daar te horen dat er absoluut geen toeristen naar Aceh mogen en dat dat alleen maar kan met een uitnodiging vanuit Aceh. Begrijpelijk, waren wij zeer beduusd, teleurgesteld, neergeslagen etc. na dit nieuws gehoord te hebben. Maar omdat wij zeker wisten dat we in ieder geval naar Indonesië wouden gaan, dan wel niet naar Pulau Weh, hebben we toch een Indonesisch visum aangevraagd. Uiteindelijk bleek ook op de website van het ministerie van buitelandse zaken te staan dat er voor Aceh een speciale vergunning nodig is, maar hier hebben wij niet op gekeken aangezien we ervan overtuigd waren dat er geen vergunning voor nodig was.

Thuis aangekomen en al heel wat plannen rijker over wat we allemaal wel zouden kunnen doen en waar we allemaal in plaats van Pulau Weh heen zouden kunnen gaan kwamen we op het idee om toch maar even voor de zekerheid te bellen met Ton en Marjan van Lumba Lumba (“lumba” voor dolfijn en “lumba lumba” voor dolfijnen in het Indonesisch, het kan zo lekker makkelijk zijn, Indonesisch).

Ton reageerde een beetje geïrriteerd en sprak zijn onbegrip uit over het beleid van de Indonesische ambassade in Nederland. Hij vertelde ons dat het binnen Indonesië geen enkel probleem is om in Aceh te komen, dat je dus geen speciale vergunning nodig hebt en dat er weer aardig wat mensen die kant op komen. Hij begrijpt niet dat de ambassade nog steeds het beleid heeft om mensen/toeristen uit Aceh te weren. De mensen, inclusief zij, hebben de toeristen hard nodig bij het heropbouwen van het land als gevolg van de tsunami.

Wij waren natuurlijk helemaal blij met dit nieuws. Het betekend dat wij straks gewoon vanaf Jakarta, waar wij op vliegen, een ticket kunnen kopen naar Banda Aceh en onze voorgenomen plannen kunnen realiseren. Heerlijk!

Er is alleen nog een kleine maar. De vader van Thessa, Gerard, gaat ons opzoeken op Pulau Weh. Om het hem wat gemakkelijker te maken hebben we een ticket gekocht rechtstreeks naar Banda Aceh. Dit hadden we achteraf gezien eigenlijk niet moeten doen. Bij het aanvragen van het visum moet je namelijk je ticket laten zien waar je het land mee invliegt en het ticket waarmee je het land uitvliegt. Op zijn ticket staat dus dat hij naar Banda Aceh vliegt. Zoals ik al eerder zei mogen toeristen volgens de ambassade dus niet naar Aceh en als de ambassade tijdens de aanvraag ziet dat iemand daarheen vliegt zullen ze het visum weigeren. Het lijkt allemaal heel vreemd en dat is het natuurlijk ook, maar je kan er niets aan doen, je zal er omheen moeten werken. Welcome to Indonesia.

Tot op heden hebben we nog geen oplossing voor Gerard, maar die gaat er wel komen. Of we zorgen dat er een uitnodiging komt uit Indonesië, of we vragen het visum aan met een retour ticket vanaf Kuala Lumpur, Maleisie, naar Medan, Indonesië.

De mogelijkheden.

Vanuit Nederland:

• Je koopt een retour ticket naar Jakarta en koopt terplekke een binnenlandse vlucht naar Banda Aceh. Met het ticket naar Jakarta vraag je het visum aan.
• Je koopt een ticket naar Kuala Lumpur. Vanuit Nederland koop je een retour ticket van Kuala Lumpur naar Medan(Air Asia). In Medan koop je ter plekke een binnenlandse vlucht naar Aceh of neem je de bus. Met het retour ticket van Kuala Lumpur naar Medan vraag je het visum aan.
• Je koopt een ticket naar Penang, Maleisië (of naar Kuala Lumpur en met een ticket vanAir Asiaof een andere luchtvaartmaatschappij naar Penang, is waarschijnlijk goedkoper). In Penang koop je een retourticket met de boot naar Medan, Indonesië. Vanaf Medan met het vliegtuig of de bus naar Aceh. In Penang vraag je met het boot retour ticket een visum aan bij het Indonesische consulaat, als je dit doet voor 12 uur op een doordeweekse dag dan ligt het visum de volgende werkdag voor je klaar. Je kan overigens ook in Kuala Lumpur een visum aanvragen bij de Indonesische ambassade maar dit duurt een paar dagen langer.
• Een andere optie is dat je zorgt dat je een uitnodiging krijgt van iemand in Aceh. Dit hoeft geen familie te izjn maar mag zelfs de manager zijn van een hotel of gewoon zomaar iemand. Je moet je dan wel bij aankomst in Aceh melden bij de immigratiedienst. Het voordeel van dit visum is dat je het kan verlengen, maar wat de precieze procedure is weet ik niet.

Vanuit Azië moet je er gewoon voor zorgen dat je een ticket (boot,vliegtuig of hoe dan ook) het land in en het land uit hebt binnen 60 of 30 dagen, afhankelijk van het aan te vragen visum. Dan moet je een visum aanvragen bij een consulaat of de ambassade van Indonesië in het land waar je je bevind.