Floris & Thessa

Aangekomen in Bandung was het even zoeken naar een geschikt hostel. De gene die ons leuk leken bleken na lang zoeken niet meer te bestaan en bij een hostel stond dat er vaak sprake was geweest van diefstal. Toch was dit hostel het schoonst en leukst en bleek dat de dief er al een tijd geleden vandoor was gegaan. Uiteindelijk hebben we het in het hostel goed naar ons zin gehad.

Bandung is een drukkke stad en oogt ook niet zo leuk eigenlijk. De eerste dag zijn we meteen op het internet gegaan (zoals in het vorige stuk te lezen) en verder weinig ondernomen. ‘S avonds was het een beetje zoeken naar een geschikte plek om te eten en zodoende kwamen terecht in een Indonesisch-Chinees vegetarisch (?) restaurant met hele lieve mensen die eigenlijk geen woord Engels spraken. Wel was er een neef die Duits sprak , dus het Indonesisch werd vertaald naar het Duits en ons half Engels-Duits, jullie begrijpen dat dit allemaal erg verwarrend en vermoeiend was. En we zijn daar dus eigenlijk ook niet meer terug gegaan.

De volgende dag zijn we in een shopping paradise per ongeluk terecht gekomen en dat was cool. We hebben allebei wat t-shirts gekocht en heerlijk gegeten. In Java moet je toch ook goed letten op je kleding en aangezien Thessa maar twee shirtjes met mouwtjes mee heeft en Flo gewoon bijna geen kleding was het toch wel handig om wat te kopen. Na onze gezellige shopmiddag zijn we nog wat rond gaan wandelen langs de immense (grootste) moskee van de stad en door wat straten waar we uiteindelijk in het Amsterdam Café terecht kwamen. We konden het natuurlijk toch niet laten om hier naar binnen te gaan. En omdat Flo een lekker biertje nam kon ik het toch ook niet laten om een lekker Australische wit wijntje te drinken. Op de foto kunnen jullie zien dat we daar blij mee waren. En dan ben je pas twee weken weg…Overigens was het café niet echt gezellig hoor. Er was een andere man met twee meisjes die , een beetje al hangend aan de bar , karaoke aan het zingen waren. We zijn dus ook niet echt lang blijven hangen.

De 11de januari is een feestdag voor de moslims omdat dan de mensen terug komen die naar Mekka zijn geweest…en dat hebben we geweten. Niet zozeer door een feestelijke stemming, maar door het ongelovelijke gebler door de speakers van de moskee. Deze gebeden of oproepen beginnen dagelijks rond 4.00u in de ochtend en dan nog vijf keer op de dag. Dit klinkt al erg maar het valt best mee. Soms klinkt het best mooi ofzo en je wordt er niet altijd wakker van. Maar deze avond en nacht was het echt afschuwelijk. Verschillende kinderen en mannen schreeuwde door de microfoon, een steeds dezelfde tekst, echt indoctrinerend. En daar word je dan wakker van midden in de nacht. Gelukkig hebben we oordopjes mee, echt wel belangrijk als je reist. Maar goed, niet echt een vrolijke nacht dus. De volgende dag zijn we gezellig met de ankot naar een plaatsje genaamd Maribaya gegaan. Een Angkotis een klein busje dat fungeert als vorm van openbaar vervoer, waar iedereen overal kan in –en uitstappen en waar een iemand in rijdt en waar een ander iemand er half uithangt en al schreeuwend mensen probeert mee te krijgen. Erg grappig en gezellig en elke weer een belevenis. Deze ankots, in verschillende regio’s hebben ze overigens andere namen, rijden ook langere afstanden en daar doe je dan ook heel lang over. In Maribaya aangekomen zijn we eerst wat gaan eten en hebben we de waterval bekeken. Dit plaatsje heeft ook hotsprings maar die zagen er niet zo lekker uit. Grappig is dat je meestal eerst moet betalen om het plaatsje in te komen en daarna om bijvoorbeeld de waterval te zien en ga zo maar door. Het zijn geen astronomische bedragen, maar toch, het tikt wel aan en je vraagt je af waarom. Vanaf Maribaya hebben we een mooie wandeling gemaakt door de jungle en ja… meteen onze eerste slang gezien. Hij was lang, maar verder heel klein. Toch wel even schrikken voor Thessa, maar Flo was erg blij. We hebben meer dan uur gelopen en uiteindelijk aangekomen bij de Dago Theehuis. Vroeger was dit een thee plantage en thee huis van een Nederlandse familie maar tegenwoordig wordt het gebruikt voor theater en heeft het een lekker en romantisch restaurant met uitzicht over Bandung. Hier hebben we lekker gegeten en vonden we ook een net geboren poesje die erg zielig aan het schreeuwen was voor melk. We hebben toch besloten het katje niet mee te nemen, want hij was nog zo klein en je moet er wel goed voor kunnen zorgen en met dat reizen en vliegen hadden we dat denken we niet gered. Al was het wel erg rot om het achter te laten.

De volgende dag hebben we een grote krater bezocht. De Tangkuban Prahu ligt 30 km van Bandung en is erg impressive, zeker als je zoiets nog nooit gezien hebt. Er komen best wat toeristen en daarom zijn er best veel souvenirs kraampjes en warungs ( eettentjes), maar wij zijn om de hele krater heen gelopen. En dan merk je daar niks van. Je loopt op een hoogte van 2076 km en de wandeling (klim) was ongeveer 5 km. Heel erg cool en mooi om te doen. Na deze wandeling hebben we een lift (erg ongewoon hier) gekregen naar beneden. Van een familie uit Jakarta, de auto zat vol, maar drie meer op de tweede achterbank en wij en oma op de andere bank, ging volgens hen prima. Erg lachen. Vanuit het NP hebben we weer een ankot genomen naar Ciater waar we vervolgens heerlijk hebben gebaden in de twee hotsprings. Helaas begon het al snel heel hard te gieten en was het tijd om te gaan. Het duurde even voor we een busje terug gevonden hadden en met wat panne onderweg en een roekeloze chauffeur waren we redelijk op tijd en gelukkig zonder kleerscheuren weer terug in Bandung.

Vrijdag zijn we in de ochtend met de trein naar Jakarta gegaan. De reis duurde ongeveer vier uur en was erg de moeite waard. Echt schitterende rijstvelden de onderweg, echt Indonesie op haar best! Aangekomen in Jakarta zijn we meteen naar Jalan Jaksa gereden, een straat bekend om zijn goedkope hostels, en daar hebben we twee nachtjes in een leuk achteraf hostel geslapen. In Jakarta hebben we weinig gedaan. Lekker gekletst met mensen, gewinkeld, gegeten, geinternet en beiden naar de kapper geweest. Op de weg terug zullen we waarschijnlijk nog wel wat dingen in de stad gaan bekijken, maar we hadden nu weinig zin. Zondag de 15e hebben we met een half uur vertraging (door technisch mankement, altijd fijn) het vliegtuig genomen naar Banda Aceh, via Medan.

Nog een leuke afsluitende anecdote, voordat we het vliegtuig namen liepen we langs de een controle om vanuit daar naar de gate te lopen. Bij de controle vroeg de jongen om ons paspoort, ons ticket en onze departure card. Ik ( thessa) vroeg me nog af waarom, want we bleven immers in het land. Vervolgens liepen de departure hal in op zoek naar de gate. Al snel kwamen we er achter dat we niet juist zaten. Terug naar die jongen en wat bleek: we waren de verkeerde ingang door gegaan en hij dacht dus dat we het land uitgingen en heeft dus doodleuk een grote streep door ons allerheilige visum gezet en een vertrek stempel in ons paspoort. Hij schrok er ook van en heeft wat dingen veranderd en onze departure kaart terug gegeven. Er stond in koeieletters Banda Aceh op ons ticket, maar hij vond ons volgens mij interessanter dan dat. En wij hadden natuurlijk ook beter moeten nadenken. Wel balen, want we krijgen er geheit gezeur mee, maar goed.

Dit was het even voor nu. Een beetje (te) lang verhaal misschien, maar dan kunnen jullie misschien elke dag een stukje lezen,haha. We hopen dat alles goed gaat met jullie, we missen jullie wel natuurlijk en de volgende keer : Pulau Weh!! Zo houden we het spannend he! Veel liefs van ons!

This entry was posted on Monday, January 30th, 2006 at 5:28 am and is filed under Pictures, Story´s, Indonesia. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.