Floris & Thessa

En nu dan eindelijk de eerste story over het beeldschone eiland Weh , ons thuisfront voor de komende maanden! Inmiddels, nu ik dit schrijf, zijn we er alweer bijna vier weken verder, dus we lopen een beetje achter. Sorry. De reis naar Banda Aceh verliep soepel. Met een tussenstop in Medan kwamen we na een paar uur aan in Banda Aceh. We waren erg benieuwd wat we te zien zouden krijgen van de verwoestingen van de Tsunami, en na een 10 minuten rijden werd dat duidelijk; alles tot aan de kleine vertrekhaven van de fast ferry is verwoest! Een grote, kale vlakte met af en toe een nog half gebouw of huis, een boom of een kapotte boot en vooral veel brokstukken en hout. Vreemd om dan in de Lonely Planet te lezen dat het dorpje wat bij de haven lag leuk en gezellig was om even doorheen te wandelen. Echt onvoorstelbaar dat dit gebied vol stond met dorpen, scholen etc. etc.. Alles is weggevaagd…Onze aardige taxi chauffeur heeft ons een tijdje rondgereden in het rampgebied en ons zijn verhaal getracht te vertellen in het Indonesisch. Het was echt allemaal dramatisch om te zien, zeker ook omdat bijna alle mensen in de dorpen omgekomen zijn en dit alleen nog maar een gebied is in Aceh dat getroffen is. Er moet wel gezegd worden dat ondanks de berichten uit de media, er best al veel huizen weer opgebouwd zijn en zijn heel veel NGO’ s (Non Governmental Organisations als het Rode Kruis, Unicef, WFP, etc..) bezig met de wederopbouw. Het probleem in Indonesie is de corruptie, dat het opbouwproces zo vertraagt en ook de verdeling van het land is een probleem. Door de Tsunami zijn veel documenten verloren gegaan waarin stond wie welk land bezat. Dit moet allemaal opnieuw uitgezocht voordat er opnieuw gebouwd kan worden.
Omdat er hier elk weekend heel veel NGO’ers komen relaxen zijn we al best veel te weten gekomen over het reilen en zeilen van de hulporganisaties. Er zijn dingen die mis gaan vanuit hun kant, maar de meeste problemen komen vanuit de Indonesische regering. Maar er wordt dus wel hard gewerkt aan de wederopbouw! Maar we zullen niet teveel uitwijken naar het hele hulpverleningsverhaal, maar wat leuks vertellen over onze tijd tot nu toe hier. Want we zijn nu eenmaal toeristen en geen hulpverleners (die stevig betaald krijgen voor hun werk).

Vanaf de haven in Uleh-leh hebben we de fast ferry genomen naar Pulau Weh. De tocht duurde maar 45 minuten, dus dat viel erg mee. Aangekomen in de haven van Balohan hebben we een minibus genomen naar Gapang Beach. De rit (overigens erg duur, bijna 20 euro, maar dat is hier normaal…al het vervoer is hier duur) duurde een uur (10km), want de wegen zijn hier slechter dan slecht. Gedurende de rit besefte we ons wel aangekomen te zijn op een erg mooi tropisch, bergachtig eiland met heel veel palmbomen, onmisbaar natuurlijk op een tropisch eiland. Aangekomen op Gapang beach hebben we eerst Ton en Marjan gedag gezegd en daarna zijn we ingetrokken in kleine, maar fijne bungalow. De eerste dagen was het vooral even onthaasten en rondkijken en zijn we nog gaan kijken op een ander strand met accommdatie; Iboih. Daar vonden we het in eerste instantie leuker, maar voor Flo z’n divemaster cursus was het toch makkelijker om vlak bij de diveshop te zitten. En nu zijn we blij om nog steeds op Gapang beach te wonen. Met Ton en Marjan zijn we naar een andere bungalow aan het einde van het strand gaan kijken. Die ons veel leuker leek, maar die flink opgenapt moest worden. De golf van de Tsunami is hier tot zeven meter hoog binnen gekomen en heeft een hele hoop verwoest, waaronder de hele diveshop van Ton en Marjan, maar ook een hoop accommodatie hier en in Iboih. Een heleboel is gelukkig alweer opgebouwd, ook de diveshop.
Voor de Tsunami zijn er twee jaar amper toeristen op het eiland geweest door de Marshall-law, die werd uitgeroepen vanwege de GAM-oorlog. Toeristen mochten toendertijd maar maximaal twee weken op het eiland blijven. De afgelopen drie jaar heeft het eiland dus bijzonder geleden en is er weinig geld binnengekomen. Nu begint het toerisme weer langzaam op gang te komen en is het dus eigenlijk tijd om nog meer op te bouwen. Onze bungalow had ook een aardige opknapbeurt nodig en nadat we een prijsafspraak hadden gemaakt, kwamen we de volgende dag terug en was de eigenaar met een paar anderen zelf al bezig met schilderen. We hebben toen voor drie maanden vooruit betaald, zodat ze ook de bungalow naast ons konden opknappen en eventueel later ook nog anderen.
Onze bungalow heeft een grote make-over ondergaan en ziet er weer tiptop uit nu! Zelf hebben we nog wat dingen binnen geschilderd in een leuk kleurtje, plantjes gezocht en in potjes gezet, water dispenser met water koker gekocht en wat andere dingetjes om er een beetje ons huis(je) van te maken. Alleen dan nog die rat die sinds eergisteren in ons huis bivakeert en die hopelijk morgen dood is, door het door ons geplaatste gif (!). Snelle actie en reactie, hopelijk. We hebben verder trouwens een hele dolle dierenbende in en om het huis, een kleine impressie; gekko’s, rat (dan nu even), kakkerlakken, torren, mieren, mega spinnen en muggen ( echt mega! ) in het huis; koeien, geiten, honden, katten, brulkikkers en apen, mieren en muggen om het huis. En dan ben ik vast nog het een en ander vergeten en sommige heb ik ook (nog) niet gezien. Ik hoop niet dat we nu iemand bang hebben gemaakt (…), maar het gekke is; je went er gewoon aan…behalve aan die rat dan..:). Oja, nog een klein minpuntje van de bungalow; we hebben (nog) geen water!(haha) We do it Indonesian style! Beneden bij het strand is een put en daar halen we om de zoveel tijd (moet best vaak eigenlijk) loeizware jerrycans met water uit om die dan vervolgens 25 meter omhoog (!) de trap (sort of) op te zeulen…Maar eerlijk gezegd voelt het best wel goed hoor om iets te doen voor je water..echt..We wassen ook bij de put en als je dan zo samen zit met een paar anderen, tussen de onderbroeken, gezellig keuvelend, dan realiseer je je dat ook dit helemaal geen onprettige bezigheid is, maar juist een hele sociale en rustgevende. Ander puntje is wel dat waarschijnlijk over twee maanden de put leeg (droog; geen regen meer) is en wat dan…?? We hopen dat er tegen die tijd iets is aangelegd voor het water…een pomp met slang naar ons huisje, vanuit iets waar nog wel water is. Jullie zullen nu wel denken ; arme Thes, arme Flo, maar we kunnen altijd nog douchen bij de duikshop en onze toilet doorspoelen met zeewater!

Tot zover genoeg over de bungalow. Foto’s zijn bijgeloten voor een impressie. De volgende keer zullen we meer vertellen over onze bezigheden hier, maar we lopen , net als dit land, nog wat achter op alles en anders wordt het ook weer zo’n lang verhaal. Maar we hebben het goed hier; zon, zee , strand, prachtige omgeving, mooi duiken, (vrijwilligers) werk, leuke mensen en elkaar. Alleen de voedsel toevoer (variatie ook) is matig, als je hier zes maanden zal zijn , maar daar werken we aan.
We denken aan jullie en schrijven gauw weer! Veel liefs van ons!

This entry was posted on Saturday, February 18th, 2006 at 9:20 am and is filed under Pictures, Story´s, Indonesia, Pulau Weh. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.