Floris & Thessa

Maar weer eens even een verhaaltje. Het is al weer even geleden! En dan nu niet over een ordinary day on Pulau Weh, maar over de nuttige dingen die we hier, jaja ,ook wel eens doen.

Zoals velen weten hadden we het plan om op het eiland ook wat vrijwillgerswerk te gaan doen, omdat we wisten dat we naar een door de Tsunami getroffen gebied zouden gaan. Vanuit Nederland was het niet makkelijk om iets of iemand te vinden die ons aan iets zou kunnen helpen, maar gelukkig is dat toch nog helemaal goed gekomen.

De eerste week hier zijn we in contact gekomen met een Nederlandse vrouw ( al woont ze al meer dan 30 jaar in Amerika), Diny, die meteen na de Tsunami hier aan de slag is gegaan. Toen wij hier aankwamen was ze dus al een jaar bezig en zat haar tijd er bijna op. Ik (Thessa) ben meteen een van de eerste dagen met haar mee gegaan om een huis van een oude vrouw, vol modder en water, leeg te scheppen. Toen werd het wel duidelijk dat we waarschijnlijk wel iets konden betekenen…
De modder en water was overigens (duh, haha) niet de oorzaak van de tsunami, maar wel van hele heftige regen die landslides veroorzaken. Het was toen nog regenseizoen hier. En dat betekent niet een buitje, maar soms dagen achtereen dat de regen met bakken uit de hemel komt vallen.
Het havenplaatsje, Balohan, ook geraakt door de tsunami, kon dus voor de tweede keer in een jaar alles weer opnieuw gaan herstellen! Gelukkig is er nu sinds kort een drainsystem aangelegd door het Rode Kruis Duitsland en zal het dorpje dus voortaan droogblijven bij hevige regen!

De week erna zijn Floris en ik met Diny rond het eiland gegaan om mensen te bezoeken die operaties hadden gehad. ( Een voorbeeld : een vrouw die blind was en haar dochtertje van drie nog nooit had gezien. Door de operatie kan ze dit nu wel). Ook zijn we langs wat kampen gegaan om onder andere brillen te bezorgen en hield Diny een mobiele kliniek. Zij heeft een medische achtergrond en ze kon dus op verschillende plekken steeds een mobiele kliniek houden, zodat de mensen een gratis consult en medicijnen konden krijgen.
Diny heeft veel dingen samen met Katie en Ali van ‘ Children of Sumatra’gerealiseerd. Zij zijn samen met anderen (locale) vrijwilligers het hele afgelopen jaar keihard bezig geweest op het eiland. Children of Sumatra (link: www.childrenofsumatra.org) is al acht jaar actief en is begonnen met het geven van operaties aan kinderen met hazelippen. Maar ook andere kinderen komen in aanmerking voor een operatie als ze dat nodig hebben. Na de tsunami is het werk van Children of Sumatra uiteraard niet meer alleen gericht geweest op kinderen en operaties.

Een van de laatste dagen van Diny’s verblijf heeft zij ons ook voor gesteld aan de tailors waar ze mee werkten voor een schooluniformen project voor tsunami kinderen. Dit project heeft er voor gezorgd dat alle slachtoffertjes van de tsunami nieuwe schooluniformen hebben gekregen. Dit project was nog niet klaar, en dus vroeg Diny ns dit af te maken en eventueel een ander project te gaan organiseren. In overleg met Katie hebben we toen besloten om ook schooluniformen voor de weeskinderen te maken. Weeskinderen zijn hier kinderen zonder ouders en kinderen waarvan de vader is overleden. In de Indonesische cultuur houdt dit vaak in dat er geen inkomen meer is voor het gezin omdat vrouwen vaak niet werken.
We hebben eerst het oude project afgemaakt en dit hield in; het controleren en betalen van de tailors, bezorgen van de uniformen etc. Daarna zijn we begonnen met het nieuwe project. We zijn voornamelijk eerst bezig geweest met het verzamelen van gegevens, een database aanmaken en langs de dorpshoofden gaan om erachter te komen welke scholen de kinderen opzaten. Daarna zijn de tailors de kinderen gaan opmeten, hebben we die gegevens verzameld en uitgezocht hoeveel materiaal we nodig hebben, zijn we naar Banda Aceh gegaan om te ‘shoppen’ voor prijzen e.d. en hebben we nu vorige week al het materiaal gekocht en opgehaald en naar het eiland ‘verscheept’. Nu kunnen de tailors eindelijk beginnen!
Voor het project werken we samen met Iwan, een Indonesische jongen. Hij werkte ook al samen met Diny en nu dan met ons. Hij vertaald alles voor ons en helpt verder ook mee. Hij krijgt hier natuurlijk wel iets voor betaald, maar hij vindt het vooral leuk en het is voor hem een hele goede manier om beter Engels te leren spreken. Hij is studeert voor Engels leraar en geeft nu ook al les. Hij is van dezelfde leeftijd, dus we hebben ook veel lol. Echt een gouden jongen!

Het hele proces heeft dus bij elkaar zo’n drie maanden geduurd. Er zijn zoveel kleine en grote dingen waar je tegen aan loopt, die het werkproces soms erg vertragen. De kunst is om je er gewoon aan aan te passen in plaats van er tegen in te gaan werken en je er te gaan storen. Maar dit laatste is vaak moeilijk, want we komen natuurlijk uit een extreem goed gerganiseerde en geregelde maatschappij. We hebben zo goed als allemaal thuis een computer met internet en een printer, allemaal een mobiele telefoon, een goed wegen- en transportnet en zijn allemaal gewend om hard en op tijd te werken. Het klinkt cliche, maar tijdens het werken hier kom je tot het besef wat we allemaal hebben en dat dat eigenlijk niet vanzelfsprekend is. Het internet is hier niet goedkoop en bijna niemand, ook in de kantoren, heeft een computer, een telefoontje plegen is kostbaar, er geen openbaar vervoer, dus je bent afhankelijk van anderen die wel een auto of brommer hebben en het is warm; het werktempo ligt daarom veel lager en het Indonesische volk is sowieso niet vies van alles rustig aan doen. En kom je bij een dorpshoofd om de data op te halen over de weeskinderen, dan hebben ze vaak nog geen zin gehad om het te doen en beginnen ze er pas rustig mee als jij er bent om het op te halen! En dan zeg ik nogmaals rustig. Het vergt dus een hoop geduld en aanpassingsvermogen, wat niet een twee drie in je systeem zit.
Dit zijn een aantal voorbeelden, die duidelijk maken hoe moeilijk het is is om hier te werken en dan doel ik nogmaals op alle hulporganisaties die hier al meer dan een jaar bezig zijn. Ook een groot frustratiepunt is de taal. Het is ongelovelijk lastig om je niet zelf verstaanbaar te kunnen maken en afhankelijk te zijn van een vertaler. Je weet
(wel zeker) dat jou woorden nooit precies helemaal goed overkomen. De volgende keer dus vloeiend de taal leren spreken, als je het ons vraagt. Wat ook enigzins jammer is dat ons project nou niet echt grote zoden aan de dijk zet. Er is niet een groot resultaat en veel dankbaarheid. Het gaat natuurlijk om scholieren die uiteraard liever geld krijgen voor leukere dingen! Het is iets heel anders dan een huis bouwen of een put graven. Dit is eigenlijk een kleine impressie, hoe het hier er aan toe gaat. Ik kan nog wel een groter betoog schrijven, maar dat bespaar ik jullie,haha.

Voor de rest probeer ik, Thessa, nog soms mijn steentje bij te dragen door wat andere dingetjes te doen voor Katie of op het strand en is Flo natuurlijk nog steeds erg druk met werken in de dive shop.
We gaan de laatste vier weken alweer in en hopen erg dat we het project in die tijd kunnen afronden..maar we zullen het zien en houden jullie op de hoogte!

Veel liefs!

This entry was posted on Wednesday, May 17th, 2006 at 9:19 am and is filed under Pictures, Story´s, Indonesia, Pulau Weh. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.